Er is niks mis met dik zijn. Dik zijn op zich is niet per se ongezond. En ook als je dik bent, kan je gelukkig zijn. Dat zijn ideeën waar ik tot op de laatste letter van overtuigd ben. Maar wat als ik het helemaal mis zou hebben?

[CN – De vraag die ik in deze blog onderzoek, is: ‘Als ik kon kiezen tussen 10 jaar langer leven terwijl ik de rest van mijn leven op dieet moet staan, of ten volle genieten van een korter leven … wat zou ik dan kiezen?’ Sla dit blogartikel gerust over als deze vraag je geen goed gevoel geeft.]

Stel je voor dat er morgen een degelijke, geloofwaardige studie uitkomt die overduidelijk aantoont dat dun zijn echt wel beter is dan dik zijn. Omdat ik dan bijvoorbeeld tien jaar langer zou leven. Wat dan?

Zou ik dan van standpunt veranderen? Zou ik dan opnieuw slanker willen zijn? Zou ik dan opnieuw op dieet gaan?

Ik heb er al verschillende keren over nagedacht, omdat ik het een interessante denkoefening vind. En ik kom altijd tot dezelfde conclusie:

zelfs als ik er tien jaar langer door zou leven, dan nog zou ik er niet voor kiezen om weer slank te worden.

En niet iedereen gaat het daarover met me eens zijn, maar voor mij is die keuze duidelijk.

Waarom? Omdat dun worden nog altijd betekent dat ik moet afvallen. En dat betekent op dieet gaan. En dat is iets wat ik nooit meer wil doen.

Als ik terugdenk aan de tijd dat ik op dieet stond, herinner ik me vooral dat ik altijd zoveel honger had. Dat ik koos voor een boterham met light smeerkaas, terwijl ik eigenlijk zoveel zin had in choco. Dat ik tijdens een etentje geen frietjes nam, omdat mijn punten voor die dag al op waren. Dat ik toch maar die lekkere chocomousse aan me voorbij liet gaan omdat ik ’s middags al een ijsje gegeten had.

Ik herinner me een tijd dat ik twee keer per dag een shake dronk en daarnaast maar één maaltijd mocht eten. Dat mijn lichaam daartegen protesteerde, maar dat ik de hongersignalen negeerde en mezelf streng toesprak dat ik gewoon moest volhouden.

Toen ik op dieet stond, was honger lijden heel normaal. Dat hoorde gewoon bij het leven.

En dat is alleen nog maar het fysieke aspect. Want ook de mentale en emotionele onrust zitten nog duidelijk in mijn geheugen.

Mijn lichaam was een doe-het-zelf-project dat nooit af was. Er moest altijd wel iets aan verbeterd worden. Soms waren het mijn krullen die me radeloos maakten. Andere keren waren het mijn melkwitte benen. Of mijn onzichtbare, blonde wimpers.

Maar meestal werkte ik aan mijn gewicht dat naar omlaag moest. Mijn buik moest dunner. Mijn benen moesten dunner. Alles moest dunner. Ik vroeg mezelf nooit af waarom, alleen maar hoe. En op die manier geraakte ik ervan overtuigd dat mijn lichaam nooit goed genoeg was.

Heb je enig idee hoe het voelt om je eigen lichaam als vijand te hebben? Dat je je automatisch zo klein mogelijk maakt op het moment dat er een fototoestel bovengehaald wordt. Dat je niet goed slaapt omdat je de volgende dag met vriendinnen hebt afgesproken om naar het zwembad te gaan. Dat je je altijd en overal schrap zet voor opmerkingen die je naar je hoofd geslingerd kan krijgen.

Ik was als kind en tiener nochtans helemaal niet ongelukkig. Maar teruggaan naar de tijd waarin ik continu op dieet stond? Nee, dank je.

Dan kies ik liever voor wat ik nu heb, zonder dieet.

Een herwonnen gevoel van zelfwaardering. Meer zelfvertrouwen. Een liefdevolle relatie met mijn lichaam. Minder stress rond eten.

Ik word niet meer onzeker van reclamespots. Ik kom meer voor mezelf op. Ik draag kleren die ik vroeger nooit uit de rekken durfde halen. Ik eet een ijsje wanneer ik daar zin in heb. En een salade wanneer mijn lichaam daarom vraagt. Ik ga zonder stress in een bikini naar het zwembad. Ik vraag zonder schaamte om een verlengstuk voor de veiligheidsgordel in het vliegtuig. Ik durf weer onvoorwaardelijk mezelf zijn.

Dus ook al zou ik het helemaal mis hebben en tien jaar langer leven door dun te worden, dan nog kies ik ervoor om dik te blijven.

Want als die tien jaar extra betekenen dat ik de rest van mijn leven op dieet sta, mijn lichaam niet goed genoeg vind en niet kan genieten van eten … Zijn die tien jaar het dan wel waard?

Geef mij dan maar een korter leven, maar wel eentje waarvan ik ten volle kan genieten.

Ook interessant om te lezen:

Recensie: Dumplin’ (Julie Murphy)

Recensie: Dumplin’ (Julie Murphy)

Het boek dat ik als tiener nodig hadDumplin' (Julie Murphy)De zestienjarige Willowdean woont in Clover City, een klein dorpje in de Amerikaanse staat Texas, dat bekendstaat om zijn jaarlijkse Miss Teen Bluebonnet Pageant. Ze heeft nul interesse in deze...

7 gedachten die verraden dat je nog altijd op dieet bent

7 gedachten die verraden dat je nog altijd op dieet bent

Stoppen met diëten voelt voor veel mensen dikwijls aan als een echte bevrijding. Maar soms is intuïtief eten nog altijd een vorm van diëten, zonder dat je het zelf door hebt. Herken jij één of meerdere gedachten in dit e-boek? Dan kan het zijn dat je nog altijd...

Waarom stoppen met diëten zo moeilijk is

Waarom stoppen met diëten zo moeilijk is

Je hebt beslist om te stoppen met diëten. Je bent het beu om altijd maar honger te hebben en hebt genoeg van continu je lichaam te haten. Je weet dat diëten je niet gelukkig maakt, dus je stopt ermee. Alleen heb je dat ondertussen al verschillende keren geprobeerd en...